Yazar, çağının çağdaşı olmayı yalnızca takvimsel olarak bir çağda yaşamakla sınırlı görmüyor. Bilimsel, felsefi, sanatsal ve toplumsal birikimi, çağın sorunlarını ve imkânlarını kavrayarak zamanın ruhunu yakalamak anlamına geldiğini savunuyor.
Bu değerlendirmesini geliştirirken yapay zekâdan ve Vikipedi’den yararlanan yazar, Atatürk’ün Türkiye Cumhuriyeti’ni kurması ve ilk cumhurbaşkanı olmasının yanında devlet yapısını değiştiren reformlarını da kapsamlı biçimde ele alıyor.
Atatürk’ün 1922’de Osmanlı saltanatına son vermesi ve 29 Ekim 1923’te Türkiye Cumhuriyeti’ni ilan etmesi, yazarın değerlendirmesinde modern ve laik bir devletin kurulmasının temel adımları arasında gösteriliyor. 1924 anayasasıyla din ve devlet işlerinin birbirinden ayrılması da bu başarının önemli bir parçası olarak ele alınıyor.
Yazar, Hindistan’ın anayasal laiklik anlayışını Türkiye’deki uygulamayla karşılaştırıyor. Hindistan’da devletin tüm dinlere eşit mesafede bulunması ve dini çoğulculuğu koruması gerektiği yönündeki anlayışı, Türk laikliğinden farklı değerlendiriyor. Benzer yapısal devrimi başaran başka bir devlet adamı bulunmadığını belirtiyor.
Alfabe değişikliği de yazarın öne çıkardığı örnekler arasında. 1 Kasım 1928’de Arap alfabesinin yerine Latin alfabesinin getirilmesinin başka bir örneği bulunmadığını ifade eden yazar, kadınlara seçme ve seçilme hakkı verilmesini de bu kapsamda değerlendiriyor.
Sonuç olarak yazar, Atatürk’ün toplumsal alanda gerçekleştirdiği değişimlerin yazılacak yeni bir devrimler tarihinde listedeki diğer isimler gibi sunulamayacağını, Atatürk için ayrı ve tek başına bir madde bulunması gerektiğini savunuyor.
Kaynak: Cumhuriyet Son Dakika
