Yazarın değerlendirmesine göre, Güney Kore ve Türkiye piyasalarındaki gelişmelerle Avrupa’daki huzursuzluk aynı eğilimin parçası. İsyanların planlı olup olmadığı sorulmadan, sistemin kurumlarının aşındığı yönünde bir tespit öne çıkarılır.
1990’da komünizmin yıkılmasının yeni düzenin başlangıcı sayılmasına itiraz edilir. Sıranın kapitalizmde olduğu, emek, üretim ve toplumsal meşruiyetin finans ile şansa bırakıldığı ileri sürülür. Yeni düzene herkesin geçemeyeceği belirtilir.
Yeni düzene uyum sağlayanlar iki kutupta toplanır: Teknolojiyi emeğin hizmetine verenler ve teknolojinin emeğin yerini alanlar. Temel işleri koruyanların sonunda kazanacağı savunulur. Geçiş, güçlü ve karmaşık finansman gerektirir.
Türkiye’nin yeni düzenini nasıl finanse edeceği sorusu üzerine, katılım finans kanunu için sürdürülen kampanya ele alınır. Körfez’de kurulan güçlü sermaye ekosistemine verilen önem ve Türkiye’nin daha güçlü konumlanma ihtiyacı da vurgulanır.
Katılım finansın bankacılık ve sermaye piyasası arasında, faiz ve kumardan uzak bir noktada kurulması önerilir. Küçülen sermaye piyasaları ve geleceği finanse edemeyen bankacılık eleştirilir. Tasarruf sahibinin hakkı, kurumların sınırı ve üretken finansman düzenlenmelidir.
Finansal sistemin Batı modeline bağımlılığı yerine kendi finans mimarisinin kurulması gerektiği savunulur. Avrupa’nın Akdeniz’deki konumlanması, Mekke Anlaşması ve Bedir İttifakı ekopolitik bağlam örnekleri olarak anılır. Kanunun Meclis gündemine alınmasıyla geleceğin finansman çerçevesinin oluşabileceği değerlendirilir.
Kaynak: Yeni Şafak
