Cennet hurması, bahçelerde ve atıl arazilerde su ile gübre ihtiyacı düşük tutularak yetiştirilebilen bir tarımsal ürün hâline geldi. Son yıllarda yüksek gelir potansiyeliyle dikkat çeken meyve, iri ve parlak görünümüyle kırmızı bir elmayı andırıyor. Ağır sulama sistemi veya kimyasal gübre kullanmadan kıraç topraklarda da dal veriyor.
Bitkinin toprak seçiciliği bulunmaması ve derin kök yapısı, yer altındaki nemden yararlanmasını sağlıyor. Bu özellikleri ilaçlama ile kimyasal bakım giderlerini de düşürüyor. Fidancılık ve üreticiler, dikilen ağaçların kısa sürede verime yatmasının yanı sıra bakımının kolaylığını vurguluyor. Meyvenin yalnızca sofralık değeri değil, kabuğundan sapına kadar farklı kazançlar sunması da üretim ilgisini artırıyor.
Hasat edilen Trabzon hurmaları tezgâhlarda yüksek fiyata alıcı bulurken, kurutma tesislerinde kalan kabuklar atık olarak değerlendiriliyor. Kış öncesi soyulan ve iplere asılan meyvelerin kurutulması sırasında oluşan tonlarca kabuk; sirke üretimi, doğal sirke mayalaması, çay ve un sanayisinde hammadde olarak kullanılabiliyor. Böylece kurutma atığı da üretici için ek gelir sağlıyor.
Yaş ve fırınlanmış ya da ipe asılmış kuru cennet hurmalarına gelen yoğun talep, köylerdeki atıl tarlaların yeniden üretime açılmasına yol açtı. Yetiştirme bakımının kolaylığı, kurutulduğunda artan kilogram fiyatı ve kabuğunun sanayide değerlendirilmesi ürünün cazibesini yükseltiyor.
Cennet hurması, düşük su ve gübre ihtiyacı ile atıl arazilerde üretim imkânı sunmasının yanında hasat ve kurutma sürecinde ortaya çıkan kabukları da ekonomik değere dönüştürebiliyor. Üreticiler açısından meyve ve kabuklardan elde edilen gelir, bu ürünü öne çıkarıyor.
Kaynak: Sözcü
