Yazar, savcılık ve yargıçlık mesleklerini, bireyin özgürlüğü üzerinde doğrudan etkili sorumluluklar bağlamında ele alıyor. Meslek ahlakının yalnızca yazılı kurallara uyumla sınırlı olmadığını, ahlak, vicdan ve siyaset ilişkisinin de görevleri belirlediğini savunuyor.
Bu değerlendirmeye göre savcılar ve yargıçlar, yaptıkları işin gerektirdiği yüksek ahlaklı ölçüyle toplumun vicdanı olmalı. Ancak gözaltılar, hapisler, duruşmalar ve kararlar bu nitelendirmeyi sürekli zorluyor. Yazıda mesleki sorumluluğun gerçekleşen uygulamalarla örtüşmesi gerektiğine dikkat çekiliyor.
Hukuk ve adaletin bir toplumun genel ahlakının temel kaynağı olduğunu belirten yazar, savcı ve yargıçların yalnızca kanun maddelerini bilmenin veya dosyalarını kapatmanın ötesinde bir görev üstlendiğini ifade ediyor. İddianame toplumca kabul edilemeyen davranışı ortaya koyarken, hüküm de doğru ile yanlış arasındaki soruya toplumsal yanıt olarak değerlendiriliyor.
Adaletin bozulmasının toplumsal ahlakı da aşındırdığı ileri sürülüyor. Yargıçların dürüstlüğü, tarafsızlığı ve cesareti bu ahlakın dayanağı sayılırken, rüşvet almak adaleti satmayı, baskıya boyun eğmek ise adalet anlayışının güvenini zedelemeyi ifade eder. Savcı ve yargıçların tutumlarının yalnızca kendi dosyalarıyla sınırlı olmadığı vurgulanıyor.
Yazar, ahlak ile hukuk arasında karşılıklı bir bağ olduğunu savunuyor. Kanunun ahlaki değerleri koruması ve mahkeme kararlarının bu değerleri hayata geçirmesi gerektiğini belirtiyor. Savcı ve yargıçların susması ya da yozlaşmasının ahlakı, eğilmesinin ise adaleti zarar gösterdiği kaydediliyor. Meslek ahlakının yalnızca kişisel bir tercih değil, toplumun ahlakını ve vicdanını koruma sorumluluğu olduğu sonucuna varılıyor.
Kaynak: Cumhuriyet Son Dakika
